از حیات وحش و منطقه میانکاله بسیار شنیدیم و خواندیم و دیدیم . بهشتی کوچک درشمال شرق استان مازندران . که به سادگی نمی توان آنرا توصیف کرد زیرا حضور در میانکاله به هر میزان که باشد لذت بخش است . هر فصل میانکاله جذاب است ،
        
از حیات وحش و منطقه میانکاله بسیار شنیدیم و خواندیم و دیدیم . بهشتی کوچک درشمال شرق استان مازندران . که به سادگی نمی توان آنرا توصیف کرد زیرا حضور در میانکاله به هر میزان که باشد لذت بخش است . هر فصل میانکاله جذاب است ، 


میانکاله
از حیات وحش و منطقه میانکاله بسیار شنیدیم و خواندیم و دیدیم . بهشتی کوچک درشمال شرق استان مازندران . که به سادگی نمی توان آنرا توصیف کرد زیرا حضور در میانکاله به هر میزان که باشد لذت بخش است . هر فصل میانکاله جذاب است ، هر ماه میانکاله دیدنی ، هر هفته میانکاله زیباست و هر روز آن روح نواز و دل انگیز . در آنجا آثار شگفت انگیز خلقت و قدر ت لایزال الهی را عیناً مشاهده می کنی و در مقابل عظمت آن سر تعظیم و تسلیم فرود  می آوری . هدیه و نعمت بزرگی که خداوند به مردم مؤمن و حق شناس و قدر شناس این منطقه و کشور ارزانی داشت . باشد که از آن استفاده نمود و شکر ایزدش بجای آورند .
از میانکاله بسیار گفته اند و نوشته اند و در سازمانها به ثبت رسانده اند . گفته اند میانکاله دارای ویژگیهای اکولوژیکی منحصر به فرد است که البته اینگونه است . مجموع شبه جزیره و تالاب میانکاله با 68800 هکتار مساحت که در محدودهء جغرافیایی شهرستان بهشهر قرار دارد و از  سه اکوسیستم خشکی ، آبی و باتلاقی تشکیل گردید و این سه اکوسیستم نیز توسط دریا در شمال و خشکی در جنوب محصور گردیدند و دریای خزر و جلگه بهشهر همچو نگینی زیبا مجموعه میانکاله را در بر گرفته اند و از عرصهء آن محافظت و مراقبت می کنند .

اگر چه پیشروی آب دریا در طی سالهای ماضی موجب گردید .بخشی از اکوسیستم گیاهی آن در شمال بهم بخورد و تعداد زیادی از درختان توسکا را که نوار سبز جنگلی در شمال شبه جزیره را تشکیل می داد از بین ببرد و هنوز این آسیب جبران نگردید و این زخم ترمیم نشد ، لکن چیزی از عظمت زیبائی و اقتدار میانکاله نکاست. ضمن آنکه پیشروی آب و بالا آمدن سطح آب تالاب موجب مسدود شدن جاده بهشهر دریا ( معروف به جاده شهرداری ) نیز گردیده است . و عملاً راه دسترس شهروندان بهشهر به میانکاله را چند برابر نموده و این جاده که قدمت و سابقه تاریخی آن به جاده ابریشم می رسد تا کنون مرمت نگردید تا از این طریق هم مردم بتوانند از نعمت خدادادی سود ببرند و هم مسئولین مراقبت و نظارتشان را بر میانکاله بیافزایند .
از تنوع پرندگان در میانکاله بسیار شنیده ایم و صد البته بارها و بارها بر ساحل دریا و تالاب نشسته و پرواز پرندگان را نظاره گر بوده و از شنای پرندگان لذت برده و از آواز و صدایشان خستگی از تن بدر کرده ایم لیک بسیار شنیده ایم که متاسفانه طی سالهای اخیر از تعداد آنان به شدت کاسته شده است بعضی گونه ها رو به انقراض گذاشته اند به چه دلیل و علت ؟ و الله اعلم . شاید به این خاطر باشد که از سال 1348 این منطقه به عنوان منطقه حفاظت شده تحت حفاظت قرار گرفت !!! و زیادی محافظت می شد که در لحظه ای غفلت ناگه مرغ یا مرغان از قفس پریدند !!! یا شاید به این علت باشد که از سال 1354 این منطقه ارتقاء درجه حفاظتی یافت و  به پناهگاه حیات وحش تبدیل شد !!! و پرندگانی که با انسانها انس و الفت داشتند و خود را وحشی نمی دانستند از این منطقه  ( حیات وحش ) خارج شدند !!! نمی دانم شاید دلایل دیگری هم داشته باشد. از جمله اینکه این تالاب در کنوانسیون رامسر در سال 1973 به عنوان تالاب بین المللی به ثبت رسید شاید  موجب ناخرسندی پرندگان گشت و به دیگر ملل کوچیدند !!! ضمن اینکه با توجه به مسدود بودن جاده مردم شریف منطقه نیز به این پرندگان دسترسی نداشتند و حتی دسترسی آنان به میانکاله نیز با سختی و مشقت و طی بیش 65 کیلومتر مسافت صورت می گیرد که به این دلیل شاید بی اقراق بتوان گفت درصد زیادی از مردم بهشهر هنوز طی سالهای اخیر میانکاله را  از نزدیک ندیدند. پس انقراض بعضی از پرندگان و کاهش پرندگان مهاجر و بومی را در کجا باید جستجو نمود  و چه کسی را در این امر دخیل ، مقصر و یا مجرم دانست ؟و یا چه عواملی در این فاجعه زیست محیطی واکولوژیکی نقش داشته و دارند و احیاناً خواهند داشت ؟ گویند در سالیان نه چندانی دور در این جزیره جادوئی انواع پسانداران می زیستند که نام بعضی از آنها را در کتاب خاطرات میانکاله   (اگر وجود داشته باشد ) باید جست . حیواناتی نظیر مرال ، شوکا ، گوزن زرد مازندران ، پلنگ ، ببر مازندران و خرس و ... و اینک تعداد کمی از انواع پستانداران وحشی شامل گربه سانان ( گربه وحشی و  شنی و... ) شغال ، روباه ، گراز و ... در آنجا می زییند و به تعداد بیش ازحد مجاز حیوانات اهلی شامل گاو و گاومیش وگوسفند در آنجا نگهداری  می گردند .
 تنوع گونه های مختلف پستانداران وحشی در میانکاله مربوط به زمانی است که هنوز این جزیره و تالاب متولی خاصی بجز شهروندان و بومیان نداشت . منطقه حفاظت شده نام نگرفته بود . پناهگاه حیات وحش نامیده نمی شد. مدال افتخار ثبت تالاب بین المللی را بر سینه خود نیاویخته بود. ذکر این نکات به این مفهوم نیست که نباید متولی می داشت یا حفاظت نمی گردید و ثبت نمی شد، بلکه منظور آن است که می شد در کنار این اقدامات تئوریک مثبت ، قدمهای عملی نیز برداشت ، تا هم مردم از این طبیعت زیبا و این نعمت بی  بدیل خدادادی استفاده می کردند و هم محیط زیست و اکوسیستم حفظ می شد . اما صد حیف و دو صد افسوس که اینگونه نشد، هم اکوسیستم آسیب جدی دید ، هم مردم ناکام و هم طبیعت بلا استفاده.
 تعاریف و توضیحات زیادی را در وصف میانکاله شنیده ایم . میانکاله سرمایه بزرگ طبیعی و میراثی ارزشمند و گرانبهاست . میانکاله نخستین تالاب ایران است که افتخار ثبت بین الملی را در کنواسیون را مسر دارد. میانکاله مهمترین دالان زیستی غرب آسیا نام دارد. میانکاله بهشت پرندگان آسیا نام گرفت . سواحل میانکاله مهم ترین محل تخم گذاری ماهیان خاویاری دریای خزر است . سواحل میانکاله عمده ترین محل پرورش ماهیان خاویاری در جهان است . میانکاله تنها بازمانده ازتیپ اراضی مشجر ساحلی دریای خزر است . میانکاله بخشی از آبسکون بزرگی است که روزگاری یکی از مراکز تجاری جادهء ابریشم بشمار می رفت و شاهد تحرکات اقتصادی فراوان در دوره های گوناگون بود . سالانه دو سوم  پرندگان مهاجر مازندران به تلاب بین المللی و حیات وحش میانکاله می آیند . با توجه به اکوسیستم و شرایط طبیعی خاص مناسب ترین مکان برای زادآوری، مهاجرت و زمستان گذرانی پرندگان مهاجر در خاورمیانه و غرب آسیا است . و ده ها وصف دیگر میانکاله را در ایران و جهان ممتاز کرده است . و ما نیز باید به این ویژگیها وامتیازات بالیم و البته می بالیم . اما دردکجاست ودرمان چیست ؟ مشکل چیست وحل معما چگونه ؟ و آیا با عدم دسترسی مردم نجیب و شریف منطقه به میانکاله معظل پایان خواهد یافت ؟ که اگر چنین بود با توجه به عدم دسترسی مردم در سالیان متوالی نمی بایست میانکاله آسیب می دید که آنگونه نشد !
آنچه که میانکاله را تهدید می کند واکوسیستم آنرا بخطر می اندازد ، مرمت و بازسازی اصولی جادهء بهشهر دریا نیست . زیرا این جاده سالیان سال و شاید قرنها وجود داشت و مردم از آن استفاده     می کردند بدون آنکه تالاب و جزیره میانکاله آسیب ببیند . و نیز مایه حفظ ، حراست و حفاظت میانکاله هم می شد . آنچه که امروزه موجب تهدید میانکاله و تغییر اکوسیستم و زیست بوم می باشد را باید در عوامل مختلف جستجو کرد که به اختصار به برخی از این عناصر اشاره می کنم گر چه ممکن است به مزاج برخی خوشایند نیاید ولی به عنوان یک واقعیت تلخ باید آنها را بپذیرم و با تلاش فراوان ، استفاده از خرد جمعی ، مدیریت صحیح و برنامه محور و با هماهنگی تمامی دستگاههای مرتبط از این میراث عظیم محافظت نمایم :
 اولاً :  باید ازعان نمود مدیریت میانکاله یک مدیریت سخت افزاری و سنتی می باشد . و آنرا در حصاری مجازی محصور کرده و با استفاده از تعداد کمی نیرو با تجهیزات مخابراتی قدیمی ، اسحله ، چند دستگاه قایق ، موتورسیکلت و اتومبیلهای فرسوده به حراست از این منطقه وسیع  می پردازند که سرانه منطقه محافظتی هر نفر بیش از دو هزار هکتار می باشد . و با تمام قوا تلاش می کنند ،زحمت می کشند تا کسی وارد میانکاله نشود .

یا  صیادان غیر مجاز صید ماهی نکنند و شکارچیان به صید و شکار بی رویه نپردازند صد البته زحمات محیط با نان قابل تقدیر است و حراست از میانکاله با این روش دشوار و نا ممکن است و نیاز تجهیزات مخابراتی مدرن ، نصب دوربینهای پیشرفته ، ایجاد سایتهای دیدبانی مناسب ، داشتن نیروی انسان کافی و کارآمد ، داشتن وسایل نقلیه پیشرفته و استفاده از سیستم های GPS و . . . که متناسب با جایگاه یک تالاب بین المللی می باشد . متأسفانه حراست از میانکاله همچنان همانند چند دههء گذشته انجام می گیرد . این روشها امروزه جواب  نمی دهد . 

همچنین به علت نداشتن تجهیزات و امکانات مناسب اطفاء حریق و نداشتن جادهء دسترسی هر از چند گاهی شاهد آتش سوزی وسیع در این منطقه می باشیم کما اینکه فقط در نوروز 87 حدود30 هکتار جنگل آشوراده میانکاله در آتش سوخت .
ثانیاً : ساخت و سازهای بی رویه و احداث بناهای مختلف داخل میانکاله توسط افراد حقیقی و حقوقی نظیر بناهای احداثی توسط محیط زیست ( ساخت ویلا ، ساختمان درژبانی در دو طبقه ، تعدادی پاسگاههای نگهبانی محیط زیست و .....) ، احداث بنا توسط گروههای صیادی و شیلات در ساحل شمالی میانکاله ، احداث بناهای مختلف توسط دامداران و مالکین و همچنین احتمال ساخت و ساز انبوه در قسمت غربی میانکاله از جمله آسیبهایی است که بر پیکره ء میانکاله از درون وارد گردید که علمی تر آن بود که نه محیط زیست اینگونه بناهای احداث می نمود و نه سایر دستگاهها و افراد بصورت غیر مجاز اقدام به ساخت و ساز می نمودند .
ثالثاً : از جمله تهدید کنند های جدی تالاب میانکاله انواع آلاینده ها هستند که توسط آبهای سطحی و تحت الارض وارد تالاب میانکاله می گردند . و بر سلامت آبزیان تأثیر می گذارند . در جنوب تالاب دشت وسیعی وجود دارد که از بهشهر تا بندر ترکمن امتداد دارد . مزارع کشاورزی و باغات مختلف در این مناطق وجود دارند که شیب تمامی این اراضی به سمت تالاب میانکاله  می باشد در نتیجه انواع سموم و مواد شیمیایی که در این مزارع و باغات استفاده می شوند بتدریج همراه جریان آب سطحی به تالاب می رسند و موجب افزایش آلودگی شیمیائی این تالاب می گردد .
همچنین فاضلابهای سطحی از سطح شهرهای بهشهر ، خلیل شهر ، گلوگاه ، لیوان ، بندرگز ، بندر ترکمن و روستاهای تابعه نیز پس از طی مسیر به تالاب میانکاله می ریزند . و موجب آلودگی میکروبی و همچنین افزایش آلودگی شیمیایی می گردند ؛ بخش اعظیمی از فاضلاب این شهرها و روستاها نیز که روزانه بالغ به ده هها میلیون لیتر می باشد به طریق سنتی دفع شده وارد چاههای جاذب گشته و نهایتاً  موجب آلودگی آبهای زیر زمینی و در نتیجه می تواند بر افزایشی آلودگی تالاب نیز تأثیر گذار باشد . ضمن اینکه فاضلابهای صنعتی و بیمارستانی در این مناطق که اکثراً یا تصفیه نمی گردند و یا تصفیه ناقص میگردند نیز در نهایت ختم به تالاب می شوند و با ادامه ء این روند طبیعتاً آبزیان تالاب منقرض شده و موجب تغییر اکوسیستم منطقه خواهدشد .
رابعاً : وجود کارخانجات و مراکز صنعتی مهم در نزدیکی میانکاله نظیر نیروگاه ، پایانهء نفتی، بنادر و کشتی رانی ، تردد کشتیهای مختلف ، سرو صدای دستگاهها و وسایل نقلیه سنگین نظیر قطار و کامیون ، بوهای ناشی از پایانه نفتی ، دود و گازها و حرارت حاصل از سوخت نیروگاه، نشت نفت کشتیهای نفکش روی آب دریا یقیناً جزء عوا ملی هستند که میتوانند بر آیندهء اکوسیستم جزیره و تالاب تأثیر سوء داشته باشند .
خامساً : ورود بی رویه و بدون کنترل افراد و مسافرین به میانکاله یکی دیگر ازعواملی است که موجب آسیب گیاهان و جانوارن منطقه می گردد و در کل بر زیست بوم منطقه تأثیر گذاشته و همچنین موجبات آلودگی محیط را فراهم می آورند .
 کما اینکه با توجه به گزارش افتخار آمیز !! دستگا ههای مربوط فقط در ایام نوروز 87 بیش از 70 هزار جمعیت وارد شبه جزیره ء میانکاله شدند . با نگاهی منطقی و محاسبه سر انگشتی در می یابیم که برای ورود 70 هزار جمعیت یقیناً هزاران دستگاه وسیلهء نقلیه موتوری سبک و سنگین ، عمومی وخصوصی وارد این منطقه گردید .

دلسوزان و دوستداران محیط زیست و طبیعت و یا بهتر بگویم  دوستداران بشریت که بقایشان به حفظ و بقای محیط زیست است مطمئناً از این روند ناخوشنود و  نا خرسند خواهند بود . چرا که ورود بی برنامه ، بی کنترل ، بی حساب و کتاب و بی ظابطهء این همه جمعیت و وسایل نقلیه به منطقهء بسته و محدود شبه جزیره یقیناً آثار سوء و جبران ناپذیر بر محیط زیست و اکوسیستم آن بر جای خواهد گذاشت .
 اندک پرندگان و محدود پستاران باقیمانده احساس نا امنی می کنند و برای بقاء خو د ممکن است بدنبال محیطی بهتر باشند . درختان و بوته های منطقه آسیب می بینند ، با ریختن زباله موجبات آلودگی محیط زیست را فراهم می کنند . همچنین آلودگی صوتی با صدای موتور و بوق وسایل نقلیه ایجاد گردیده ، دود وسایل نقلیه موجب آلودگی هوا گشته و مجموعه این عوامل مخرب و آلاینده تهدیدی برای اکو بوم خواهند بود .
منطقاً باید با یک راهکار علمی تعداد و شرایط افراد مجاز به بازدید از میانکاله تعریف گردد . همانگونه که براساس تعریف جامعه اکوتوریسم بین المللی(I.E.C)(international Eeo tourism society) توریستهائی که به مناطق حفاظت شده محیط زیست و حیات وحش با خصوصیات معینی مسافرت می کنند باید دارای شرایط و ضوابط خاص باشند . شاخص مراجعات باید تعیین گردد، زمان و مدت بازدید مشخص شود ، نوع وسیله نقلیه که وارد منطقه می شود تعریف گردد . حتی نوع پوشش توریستها باید به گونه ای باشد که موجب ترس و وحشت موجودات نگردد. در حقیقت شرایط استطار رعایت شود . که متاسفانه هیچ یک از این مسائل رعایت و مدیریت نگردید که می بایست در برنامه ریزی صحیح مدیریتی ، همه پتانسیلهای موثر توریسم براکوسیستم مورد ارزیابی قرار گیرد و فقط به

موارد سطحی و روبنائی توجه نگردد .
با توجه به اینکه اکوتوریسم یک حرفه مناسب در عصر پیش روی ماست و بیشتر بررسی ها آنرا پرترقی ترین بخش صنعت توریسم می دانند چنانکه بیش از 60 – 40 در صد از کل توریستهای  بین المللی را اکوتوریست تشکیل می دهد  .(fillon foley jacquemot1992)و با توجه به اینکه میانکاله منحصرترین اکوسیتم طبیعی کشور می باشد ولی تاکنون هیچ برنامه مدون در جهت استفاده توریستهای بین المللی ، دانشمندان ، محققین، پژوهشگران و دانشجویان از این منطقه زیبا ارائه نگردید . در هر صورت با توجه به شرایط ، نوع بازدیدی که در ایام نوروز 87 اتفاق افتاد باید بپذیریم که خطر جدی است . « میانکاله میمیرد اگر تدبیر نکنیم » زیرا بخواهیم یا نخواهیم مردم وارد این منطقه خواهند شد و حق هم دارند که از مناظر زیبای خدادادی این منطقه بازدید نمایند و لذت ببرند و اوقات فراغت بگذرانند و تفریح و تفرجی سالم داشته باشند  شکر ایزد بر جای آورند .
میانکاله نابود خواهد شد اگر دیدگاه ما از سنتی به علمی تغییر نیابد . کما اینکه بنظر میرسد حفاظت صرف سخت افزاری جوابگو نیست . ضرورت ارتقاء آن با توجه به حضور بی رویه افراد ، افزایش بی رویه ء دامها ، شکار بی رویه شکارچیان و ... ، ملموس است . آنچه که بیان می گردد نه با انگیزه ء نقدو پرسشگری و به چالش انداختن مسؤلین و متولیان امر می باشد، بلکه از سر دلسوزی برای طبیعت ، نسل کنونی و نسلهای آینده است . از روی علاقه و عُلقه ایست که به منطقه ء حفاظت شده ، حیات وحش و شبه جزیره و تالاب بین المللی میانکاله وجود دارد . دل نگرانی برای   پلیکان ها ، فلامینگوها ، قوها ، غازها و قرقاول ها و .. .است وانقراض آنها بدست نسل امروز بسیار تلخ خواهد بود .
لااقل عکس از آنان بگیریم و توصیفی از آنان بنویسیم تا آیندگان در کتاب تاریخ میانکاله آنرا مطالعه نمایند . و می شود میانکاله را با  همه اوصاف و زیبائیهایش حفظ نمود . برخی راههای برون رفت از آن عبارتند از :
مرمت  بازگشائی اصولی با محوریت حفظ محیط زیست ، تالاب و حیات وحش میانکاله : در صورت و برنامه ریزی صحیح و اصولی ، با مرمت و بازسازی جاده بهشهر به دریا ، مسافران و علاقمندان ، سازماندهی شده و در منطقه ای مشخص و با لحاظ کلیه شرایط بهداشتی و زیست محیطی مستقر گردیده و با شرایط خاص به گشت وگذار در طبیعت بپردازند تا هم از این نعمت استفاده ببرند و هم به حفظ و حراست از طبیعت بپردازند . صد البته حساب مردم شریف از عده ای معدود سودجو و فرصت طلب جداست و فرصت طلبان الان نیز به کار خود مشغول می باشند کما اینکه از مناطق مختلف استان افراد غیر بومی بصورت قاچاق وارد منطقه شده و به صید و شکار غیر مجاز می پردازند
 انتظار می رود مسئولین محترم مربوطه بجای برخورد خشن و ممانعت از حضور مردم و مسافرین و همچنین دسترس شهروندان با فاصله کمتر از یک چهارم فاصله کنونی به دریا ، تدبیری بیاندیشند تا ضمن مرمت و بازگشایی جاده ای که حق مسلم شهروندان می باشد توسط دستگاههای زیربط ، مردم نیز در حفظ اکوسیستم میانکاله همراه و همگام و کمک کار آنان باشند . با مرمت این جاده فاصله بهشهر به میانکاله و ساحل دریا از بیش از 65 کیلومتر به 15 کیلومتر کاهش می یابد . ضمن اینکه بهشهر باداشتن 70 کیلومتر ساحل در شمال میانکاله از بیشترین سهم ساحل دریای خزر برخوردار می باشد .
ولی به علت نداشتن جاده دسترسی کمترین استفاده را از این نعمت الهی می برند و شاید بتوان گفت اصلاً استفاده نمی کنند . همچنین از طبیعت زیبایی میانکاله نیز که جزء لاینفک این شهرستان بوده و باید باشد نیز کمترین بهره را می برند . لازم به ذکر است تعداد افرادی که در ایام نوروز 87 از ورودی فعلی میانکاله که تحت حفاظت دژبانان محیط زیست می باشد وارد میانکاله شدند عمداتاً از دیگر شهرهای استان بودند و برای مردم بهشهر به علت بُعد مسافت این امکان کمتر موجود دارد. 
- مدیریت واحد و حفظ یکپارچگی میانکاله : یکی دیگر از آسیبهائی که متوجه میانکاله  می باشد و در سالهای اخیر اتفاق افتاد خروج آن از یکپارچگی است . که تاکنون از نظر جغرافیای سیاسی به سه قسمت تقسیم شده است . که یقیناً جای بسی تأمل و بحث دارد . آیا این تقسیمات علمی و کارشناسانه بود یا خیر ؟ آیا ضرورت انجام این تقسیمات وجود داشت یا خیر ؟ آیا با این تقسیمات این اکوسیستم منحصر بفرد سود خواهد بود یا زیان ؟ آیا تا همین مرحله متوقف خواهد شدیا این روند سنت خواهد شد وادامه خواهد یافت ؟ آیا در آینده ای نه چندان دور شاهد سازه های سنگین تحت تاثیر این تقسیمات و سهم خواهی ها خواهیم بود . یا نه ؟ سوالاتی است که یقیناً مسئولین امروز و متولیان باید پاسخگو باشند :
- تغییر دیدگاه مسئولین مربوطه : یکی دیگر از راههای نجات میانکاله و یا خروج آن از آسیب پذیری است که مسئولین بپذیرند با حفظ شرایط مردم باید بتوانند از این محیط دلپذیر استفاده نمایند . در این صورت مردم را نیز در جهت حفظ و حراست از آن با خود همراه خواهد نمود زیرا همه مردم شریف منطقه و مسئولین و آنانی که با میانکاله آشنائی دارند و سازمانهای غیر دولتی علاقه مند حفظ و بقای اکوسیستم میانکاله هستند . دلیلی ندارد که مسئولین مردم را در مقابل خود ببینند وحشت آنرا داشته باشند که حضور مردم یعنی نابودی میانکاله حال آنکه می توان شیوه ای مدیریت نمود که نتیجه آن ارتقا اکوسیستم میانکاله باشد با حضور مردم .
- آموزش : یکی از تهدیدهای میانکاله عدم آموزش و یا حتی اطلاع مراجعین از وضعیت اکوسیستم آن می باشد حال آنکه می توان با اطلاع رسانی مناسب و آگاهی دادن به مسافرین و مراجعین از کمک آنها در حفظ و نگهداری میانکاله سود برد .
- ارتقاءسطح کمی و کیفی نیروها و همچنین استفاده از امکانات مدرن و تجهیزات پیشرفته نیز ضروری است . که امیدواریم در این بخش نیز تلاش مناسب صورت گیرد . 
                                                                                                            
                                                                               دکتر اسلام بابانژاد
                                                                                        رئيس کميسيون صنعت توريسم و گردشگری
                                                                                                     شورای اسلامی استان 
                                                                                         و رئيس شورای اسلامی شهرستان بهشهر

 

کد مطلب : ۱۶۱  / گروه :  / ۲۶ فروردین ۱۳۸۸  /  بازدید : ۳۷۲۰

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تغییر کد امنیتی

آمار سایت

امروز972
دیروز 541
جمع 837073
        
 کلیه حقوق برای پایگاه شورای اسلامی استان مازندران محفوظ است - طراحی ، اجرا و پشتیبانی : مازندنت